Hooverphonic gwiazdą Art Pop Festival
Polska, Bydgoszcz- Art Pop Festival • 2011-07-30
Dnia 30 lipca odbędzie się Art Pop Festival - Złote Przeboje. Na festivalu zagrają zarówno gwiazdy z zagranicy jak i polscy artyści.Jedną z nich będzie rockowa grupa Hooverphonic. Belgijscy artyści zapraszają na hipnotyzujący koncert, który dostarczy mnóstwo emocji- zapraszamy!
Hooverphonic to grupa sześciorga Belgów, założona w 1995 roku przez Alexa Calliera - gitarzystę i programistę, który do dziś pozostaje liderem zespołu. Od 98’ roku rolę wokalistki pełni Geike Arnaert, natomiast Raymond Geerts jest gitarzystą. Za samplerami obecnie zasiada Cedric Murrath.
Hoover powstał w 1995 roku w wyniku współpracy Alexa i Raymonda. Początkowo zespół próbował nagrywać utwory z męskim wokalem, jednak szybko panowie zauważyli że miejsce wokalistki w zespole powinna zająć kobieta. Tak też się stało, kiedy za mikrofonem stanęła Liesje Sadonius obdarzona wyjątkowo delikatnym, choć pełnym przekonania, ujmującym głosem. Zespół opracowawszy materiał na pierwszy krążek, celem wydania płyty rozesłał demo utworu „Inhaler” do wiodących wytwórni płytowych. Utwór okazał się być na tyle atrakcyjnym, że za wydanie płyty wzięło odpowiedzialność Sony Music. Tak też się stało, kiedy to w 1997 roku Hoover wydał swoją pierwszą płytę zatytułowaną „A New Stereophonic Sound Spectacular”.
Płyta okazała się przebojem nie tylko w Belgii, ale również na terenie większości państw Europy zachodniej, gdzie Hoover zyskał szczególne uznanie u fanów Massive Attack czy Portishead. Trudno się z resztą dziwić- pierwsza płyta belgijskiego trio obfituje w wyjątkowo klimatyczne, pełne głębi, hipnotyczne aranżacje, które jasno obrazują styl z jakim interpretował się Hoover. Dużą ilość ambientowych, elektronicznych sampli, zręcznie skomponowanych z dobrymi riffami gitarowymi w wykonaniu obydwóch gitarzystów, dopełnia ujmujący głos wokalistki Liesje Sadonius, co tworzy trip- hopową całość. Klimatyczność artyzmu Hoover’a docenił sam Bernardo Bertolucci, wykorzystując „2wicky” w swoim filmie „Stealing Beauty”, co korzystnie wpłynęło na popularność zespołu.
Hoover idąc za sukcesem pierwszego albumu, szybko rozpoczął pracę nad kolejnym, jednak już pod nazwą Hooverphonic oraz z nową wokalistką – Geike Arnaert. Zmiana nazwy zespołu była spowodowana informacją o wcześniejszym istnieniu grupy o nazwie Hoover, natomiast zmiana wokalistki była najprawdopodobniej spowodowana planami solowej kariery Liesje. Geike szybko odnalazła się w realiach Hooverphonic i całość rozpoczęła pracę nad drugim albumem, który ukazał się już w roku 1998 pod enigmatyczną nazwą „Blue Wonder Power Milk”.
Druga płyta zespołu okazała się kolejnym sukcesem, a jeden z singli zatytułowany „Eden” wraz z charakterystycznym wideoklipem trafił na długo na czołowe miejsca europejskich list przebojów. Grupa realizując swoje tournee po europie, nierzadko supportując grupy pokroju Massive Attack, poszerzała sukcesywnie grupę swoich słuchaczy.
Dwa lata po wydaniu „Blue Wonder Power Milk” światło dzienne ujrzał kolejny album – „The Magnificent Tree”. Nie sposób ukryć wyraźną zmianę w charakterze muzyki prezentowanej przez Hooverphonic na tej płycie. Utwory stały się zdecydowanie spokojniejsze, mniej obfite w perkusję i w znacznym stopniu zubożone o elektronikę. W zamian słuchacze otrzymali Geike, znacznie lepiej operującą swoim wokalem, teksty zabarwione nieco innymi emocjami oraz przede wszystkim bogactwo instrumentów które całkowicie zrewolucjonizowało brzmienie zespołu.
Popularne określenie krytyków muzycznych jakoby „The Magnificent Tree” było płytą „jesienną” jest jak najbardziej trafione. Znajdziemy tutaj dużo deszczu, zachmurzonego nieba i melancholijnego półmroku jak i porywisty wiatr zrywający nakrycia głów. Hooverphonic zdawało się wydorośleć i z narkotycznego triphopu zaczęło zmierzać w kierunku nieco bardziej przewidywalnego popu, co jednych mogło cieszyć a innych martwić.
W roku 2002 grupa wydała album ,,Hooverphonic presents: Jackie Cane” będący kontynuacją popowego charakteru zespołu, choć nadal nie pozbawiony specyficznej głębi która nadawała popowym utworom charakterystycznego klimatu. Być może to dzięki resztkom zachowanego stylu utworów, fani znający Hooverphonic z elektronicznej strony nie zrazili się do ich twórczości. Grupa wyraźnie zmierzając w kierunku muzyki instrumentalnej ruszyła w trasę koncertową po teatrach i filharmoniach. Tam też wykonując swoje znane utwory w pełni instrumentalnych aranżacjach zdobyła uznanie pośród nowej grupy odbiorców. Wykonania te zostały zarejestrowane i wydane w postaci albumu „Sit Down and Listen To Hooverphonic” (the live theaeter recordings) w roku 2003.
Po 2 latach, w roku 2005 Belgowie wydali 2 płytowy album zatytułowany „No More Sweet Music”, co zapowiadało artystyczną rewolucję: album zawierający 11 nowych utworów na jednej płycie (More Sweet Music) oraz 11 remiksów zrealizowanych przez Alexa na krążku drugim (No More Sweet Music). Siła z jaką powrócił Hooverphonic dawała się odczuć podczas widowiskowej trasy koncertowej, w jaką wyruszyła grupa celem promocji nowego albumu. Doświadczenie zdobyte w wyniku kilkuletniej współpracy trio przy nagrywaniu mrocznych, elektronicznych utworów jak i te zdobyte przy koncertowaniu w najlepszych europejskich teatrach musiało zaprocentować. Zespół wydał album wyrazisty, pełen rozmaitych, zróżnicowanych dźwieków, a przede wszystkim wyjątkowy. Trio łącząc wiele rozmaitych brzmień ponownie urzekło szeroką rzeszę słuchaczy na całym świecie. W roku 2006 ukazała się składanka „Singles 96-06” zawierająca 20 singli zespołu.
Już na początku roku 2007 coraz częściej pośród fanów można było słyszeć o wydaniu kolejnego albumu. Spekulacje potwierdziły się, kiedy w październiku pojawił się singiel promujący najnowszą płytę „The President of The LSD Golf Club” zatytułowany „Expedition Impossible”. Rockowy kawałek odziany w intrygujący teledysk ponownie zwrócił uwagę na Hooverphonic, który wydał na Belgijski rynek kolejny album już w listopadzie. Premiera albumu na rynku światowym odbyła się w marcu 2008 roku. Szczęśliwcy, którzy zapoznali się z materiałem z nowego albumu zapewne zdążyli się już przekonać że Hooverphonic ustanowił swój własny, wyjątkowy styl w którym doskonale się odnajduje tworząc wciąż wyjątkową muzykę.
Hooverphonic ze względu na unikalny charakter swoich utworów zdobył uznanie pośród kinematografów. Filmy takie jak „Stealing Beauty”, „The Real Blonde” czy “Koszmar Minionego Lata” to tylko niektóre z tych, w których użyto utworów Hooverphonic. Ich muzyka została doceniona również przez producentów kilku topowych seriali telewizyjnych, organizatorów Euro2000, w którym jako utwór przewodni wykorzystano "Visions" jak i twórców licznych filmów reklamowych (np. reklama dla Volkswagena).
